مىفرمايد ؛ چنان كه قول خداوند جلّ شأنه در اين مقام به همين ارشاد مىنمايد : إِنْ يُرِيدا إِصْلاحاً يُوَفِّقِ اللَّهُ بَيْنَهُما . احكام اولاد و ولادت مسأله 1 - بچه‌اى كه از زن متولد مىشود فقط با شروطى به شوهرش ملحق مىشود : دخول به زن با انزال نطفه يا انزال در فرج و اطراف آن ، يا داخل نمودن نطفه‌اش در آن به هر نحوى كه باشد و در دخول بدون انزال نطفه ، اشكال است ؛ و گذشت شش ماه يا بيشتر از وقت نزديكى با زن تا زمان ولادت بچه و اينكه از نهايت مدت حمل تجاوز نكند . و در اينكه نهايت آن ، نه ماه باشد اشكال است بلكه آنچه كه ارجح به نظر مىرسد اين است كه نهايت آن يك سال است . پس اگر اصلًا به او دخولى نكرده باشد و در فرج او يا در اطراف آن انزالى ننموده باشد به طورى كه احتمال جذب آن به داخل برود و منى را به نحوى از انحاء داخل آن نكرده باشد ، قطعاً بچه به شوهر زن ملحق نمىشود ، بلكه نفى بچه از شوهر واجب است . و همچنين است اگر به او دخول كرده و انزال نموده باشد و بچهء زنده كاملى بياورد كه از شش ماه از وقت دخول و مانند آن كمتر باشد ، يا بچه را بياورد و حال آن‌كه از وقت وطى او و مانند آن بيشتر از نهايت حمل گذشته باشد مانند اينكه بيشتر از نهايت حمل از او كناره بگيرد يا از او غايب شود و بعد از آن بچه بياورد . مسأله 2 - اگر شروط گذشته تحقق پيدا كند ، فرزند به شوهر ملحق مىشود و برايش نفى او جايز نيست اگر چه وطى كننده‌اى از روى گناه او را وطى كرده باشد تا چه رسد به اينكه زن را به آن متهم كرده باشد . و اگر او را نفى كند ، در صورتى كه عقد دائم باشد از او منتفى نمىشود مگر با لعان ؛ به خلاف آن‌كه عقد منقطع باشد و فرزندى بياورد كه الحاق آن به او ممكن باشد ، پس اگر چه نفى او برايش جايز نيست ، ليكن اگر او را نفى كرد ظاهراً بدون لعان منتفى مىشود ، ليكن با ادّعاى نسب از جانب زن يا فرزند ، مرد بايد قسم بخورد . مسأله 3 - نفى فرزند به خاطر عزل جايز نيست ؛ پس اگر او را نفى كند منتفى نمىشود مگر با لعان .